You're Here : Αρχική αξιοθέατα

Σ
τη Δυτική Μέσα Μάνη η μορφολογία του εδάφους είναι τραχιά – σπάνιου κάλους. Ξεχωριστό τοπίο, γραφικό, με βουνά που στέκονται στη μέση της Χερσονήσου. Με κρεμαστά βράχια – γκρεμνούς να καταλήγουν κατηφορίζοντας σε πεντακάθαρες θάλασσες ολόγυρα, φτιάχνοντας φιόρδ και σπηλιές. Άλλοτε σε αμμουδερές ρηχές παραλίες ή παραλίες με άσπρο βότσαλο και άλλοτε σε βαθιά και κρεμαστά νερά. Κλίμα ξηρό κυρίως με πλούσια δροσιά την αυγή, να ευνοεί μια σπάνια χλωρίδα αρωματικών φυτών και δέντρων χαμηλής βλάστησης.
Η Μάνη σε γενικές γραμμές (μιας αεροφωτογραφίας) αποτελείται από ένα γκρίζο απόμακρο πετρώδες τοπίο που διακρίνεται για τους πολύμορφους βράχους, τις ποικιλόμορφες ξερολιθιές και τα πολλά μικρά και μεγάλα πολύ ενδιαφέροντα οικιστικά σύνολα.
Ατμόσφαιρα καθάρια από ρύπους. Αραιός πληθυσμός 5.000 τον χειμώνα μόνιμοι κάτοικοι. Ο καθαρός αέρας ανανέωσης (που είναι συχνός) σμίγει μυρωδιές θάλασσας, φασκόμηλου και θυμαριού.


Στενοί φιδίσιοι δρόμοι αλλά και δεκάδες μονοπάτια με ξεχωριστή θέα. Οικισμοί πέτρινοι γύρω στους 85 οι περισσότεροι έχουν χαρακτηριστεί διατηρητέοι, πύργοι και πυργόσπιτα σπάνιας παλαιάς λαϊκής αρχιτεκτονικής πετρόκτιστα. Εκκλησίες Βυζαντινές, (και μοναστήρια) του 10ου αιώνα, πολλές δεκάδες διάσπαρτες στην περιοχή, διαφόρων τύπων και ρυθμών με αξιοθαύμαστες κατασκευές και παραστάσεις (έργα τέχνης που έγιναν από απλούς μαστόρους που ζηλεύουν οι σημερινοί επιστήμονες κατασκευαστές και αρχιτέκτονες).
Σε ολόκληρη τη Μάνη υπάρχουν ελιές, φραγκοσυκιές, αγραπιδιές, χαρουπιές, πουρνάρια, πολυποίκιλα φυτά, διάφοροι αρωματικοί θάμνοι και αγκάθια πολλών ειδών.


Αλλά και σπάνια είδη της πανίδας, όπως το μεγάλο και σπάνιο κοράκι να υπερίπταται κατάμαυρο σκιάζοντας στις διαδρομές του, τους πύργους, τα πυργόσπιτα, τα σοκάκια και τις, αυλές, σαν θρησκευτικός Δεσπότης, κράζοντας για την υπεροχή του στην απέραντη ησυχία της φύσης, μαζί με δεκάδες ακόμα αγριοπούλια, αετοειδή και άλλα.


Το φοβισμένο τσακάλι, να εμφανίζεται σε μικρές ομάδες από ‘δώ και από ‘κεί, από το λυκόφως μέχρι και το λυκαυγές, κάνοντας γνωστή την παρουσία του με κλαυθμούς, σαν ορχήστρα παράξενων εγχόρδων από βιολιά. Βγήκε για να κυνηγήσει την τροφή του, κάνοντας συλλαλητήριο με τα άλλα του είδους του, σ’ ένα συνδυασμό ομαδικού θάρρους που ένα-ένα δεν κατέχει.


Και λες από μέσα σου… η Μάνη ανήκει περισσότερο στην πανίδα και την χλωρίδα της, που διατηρείται αναλλοίωτη εδώ και αιώνες!
Απέραντο Αρχαιολογικό Μουσείο η Μάνη, ανοιχτό για τους επισκέπτες. Εδώ υπάρχουν πλούσια ευρήματα όλων των εποχών από την Παλαιολιθική εποχή μέχρι την Βυζαντινή. Σπήλαια, όπως του Δυρού, το πιο πλούσιο στον κόσμο. Κάστρα, όπως της Μαϊνης και της Κελεφάς.
ΜΕ ΟΠΟΙΟΝ τρόπο κι αν ασχοληθεί κανείς με τη Μάνη, (έγραφε 21-11-1993 η εφημ. Καθημερινή), έχει αμέσως την αίσθηση ότι καταπιάνεται με κάτι ξεχωριστό και πρωτότυπο. Όταν επίσης, απαριθμήσει τα χαρακτηριστικά του τόπου -όπως άλλωστε συμβαίνει παντού, όπου πηγαίνουμε- βρίσκει ότι εδώ υπάρχει κάτι επιπλέον, μια αγνότητα. Αγνότητα που η Μάνη κατόρθωσε να διατηρήσει.
Αυτοί οι ατελείωτοι και θεόρατοι βράχοι, αυτό το πέτρινο τοπίο της Μάνης, φαίνεται να περιλαμβάνει και τις καρδιές των ανδρών και γυναικών που γεννιούνται σ’ αυτή τη γη. Μια εποποιία της πέτρας.